28 Ιαν 2015

Η Αλήθεια ή περί της Αλήθειας

Η αλήθεια δηλώνει  ότι ενυπάρχει η ιδιότητα του αληθούς σε ό, τι αφορά αποφάνσεις , προτάσεις, γνώσεις. Η λέξη χρησιμοποιείται για να περιγράψει είτε γνωσιακές αλήθειες, οι οποίες αφορούν θεωρητικές αλήθειες των φυσικών επιστημών , είτε ηθικές αλήθειες που αφορούν τη σφαίρα της δράσης. Τις ονομάζουμε πρακτικές αλήθειες , οι οποίες μας παρέχουν ένα πλαίσιο προσανατολισμού και δράσης.   Ετυμολογικά , η λέξη προέρχεται από το στερητικό α- και τη λέξη λήθη (λησμονιά). Σύμφωνα όμως με το λεξικό των Liddell - Scott η λέξη προέρχεται από το λήθω = λανθάνω (= μου διαφεύγει) και το στερητικό "α"
Παραδοσιακά στο επίπεδο των ηθικών αληθειών η αλήθεια έχει  οριστεί με βάση δύο βασικά κριτήρια: αφενός τη συμφωνία των αποφάνσεων μας με το πραγματικό , αφετέρου τη συνοχή του λόγου, σύμφωνα με την  αρχή της μη αντίφασης. Έτσι , για να θεωρείται μια απόφανση αληθής, θα πρέπει να συμφωνεί με την πραγματικότητα στην οποία αναφέρεται και να μην αντιφάσκει αποδίδοντας σε ένα υποκείμενο κατηγορήματα που έρχονται σε αντίφαση μεταξύ τους ή μαζί του. Πχ όταν λέω  ότι το ορθογώνιο τρίγωνο είναι ένας τετραγωνισμένος κύκλος.
Η δυνατότητα αμφισβήτησης αυτών των κριτηρίων ανάγει το ζήτημα της αλήθειας σε φιλοσοφικό πρόβλημα.

14 Ιαν 2015

Αρχαιότητα


Κάνοντας μια σύντομη ιστορική αναδρομή παρατηρούμε ότι το όπιο καλλιεργούνταν  ήδη  από τους Σουμέριους από το 6000-5000 πχ  για θεραπευτικούς λόγους αλλά και για λόγους αναψυχής.  Από τους Σουμέριους η χρήση του διαδόθηκε στους υπόλοιπους λαούς της Μεσοποταμίας.  Στην Ελλάδα έφτασε με τις εμπορικές συναλλαγές πριν ακόμα την Ομηρική εποχή.
Ο Όμηρος αναφέρεται ,στην  Ιλιάδα και την Οδύσσεια,   στη χρήση φαρμάκων τα οποία χρησιμοποιούνται  ως αγχολυτικά και κατευναστικά σε θλίψη πόνο και οργή και έκαναν τον άνθρωπο να ξεχνά τα βάσανα του.  Στην Οδύσσεια αναφέρεται στην επίσκεψη του Τηλέμαχου στη Σπάρτη για να μάθει πληροφορίες για τον πατέρα του Οδυσσέα από τον Μενέλαο και την Ελένη  όπου η Ελένη για να ελαφρύνει την ατμόσφαιρα στο δείπνο:

 ... κάποιο βοτάνι επήρε κι έριξε μες στο κρασί που επίναν
ένα τη θλίψη που σκορπά,  θυμούς καταλαγιάζει,
και κάνει όλα τα κακά ν’ απολησμονηθούνε.
–νηπενθές τ᾿ χολόν τε, κακν πίληθον πάντων.–
Μες στο κροντήρι σαν το σύσμιγαν και τό ’πινε κανένας,
απ’ την αυγή ως το βράδυ θά ᾿μενε με αδάκρυτα τα μάτια,
ακόμα κι αν τυχόν τού πέθαιναν μητέρα και πατέρας, [...].
Τέτοιας λογής βοτάνια φύλαγε θαματουργά η Ελένη,

Η κοινωνική διάσταση της χρήσης ψυχοτρόπων ουσιών. Ιστορική αναδρομή της χρήσης ουσιών

 Ο άνθρωπος από τα πρώτα του βήματα στη γη ήρθε σε στενή σχέση με τις ουσίες που μεταβάλλουν τη διάθεση και τις χρησιμοποίησε για να κατευνάσει τους ψυχικούς και σωματικούς πόνους, να ξεκουράζεται, να χαλαρώνει αλλά και για να επεκτείνει τις αντοχές του για  να ανταπεξέρχεται σε επίπονες διαδικασίες. Η χρήση αυτή των ψυχοτρόπων ουσιών ήταν σε στενή σχέση με τις κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές και πολιτισμικές   δομές της κάθε εποχής.  Αρχικά, η αναζήτηση τροφής  έφερε τον πρωτόγονο άνθρωπο σε επαφή με τα βότανα  των οποίων γνώριζε τις ιδιότητες και τις επιδράσεις τους τόσο στο σώμα όσο και στη ψυχική του διάθεση.

Με το πέρασμα του χρόνου  οι κοινωνίες παράλληλα με την βελτίωση των κοινωνικών δομών ανέπτυξαν κανόνες που καθόριζαν τους τρόπους χρήσης των ψυχοτρόπων ουσιών διαχωρίζοντας τα βότανα, τα οποία χρησιμοποιούνταν για φαρμακευτικούς σκοπούς,  από τα βότανα τα οποία χρησιμοποιούσαν σε λατρευτικές τελετές. Έτσι η χρήση των ψυχοτρόπων ουσιών επιδοκιμάζονταν όταν γίνονταν σύμφωνα με τον  κοινωνικά αποδεκτό τρόπο για φαρμακευτικούς  ή τελετουργικούς σκοπούς, ενώ αποδοκιμάζονταν όταν η χρήση τους γινόταν από άτομα που δεν επιτρέπονταν να τις χρησιμοποιούν ή τις χρησιμοποιούσαν εκτός του συγκεκριμένου ιερού χώρου.